مختار راد

مشاور بازاریابی در اهواز

تامین تیم فروش

مارکتینگ پلن

بازاریابی بین الملل

مختار راد

مشاور بازاریابی در اهواز

تامین تیم فروش

مارکتینگ پلن

بازاریابی بین الملل

تنیدگی دات آی آر

تبریک نوروز ۱۳۹۹

۱۳۹۹-۰۱-۰۱ از اوضاع چه خبر؟
تبریک نوروز ۱۳۹۹

برای همه دوستان عزیزم، و برای همه کسانی که من را بواسطه حرفه ام می شناسند، آرزو کردم امیدی نو به سفره دلشان آمده باشد. دنیایشان در همین چند روز رنگارنگ تر شده باشد و از آنچه انتظار دارند پیش رو ببینند، سایه روشن های محبت و موفقیت پُر سو تر از هر رخداد دیگری باشد.

انگار این نوروز برای ما حرفی دیگر بود. نه رویدادی برای یک شروع نو، که رویدادی به امید تمام شدن چیز هایی که در سالیان گذشته -بخصوص سال گذشته- بر زندگی ما آوار شده بودند. و همین، علتی شد که نخواهم نوشته نوروز ۹۹ را به یک تبریک چند کلمه ای محدود کنم.

می خواهم این را اعتراف کنم که این، اولین نوروزی است که حس خوبی نسبت به آن دارم. نه اینکه در نوروز های گذشته حس بدی داشتم. خیر، در واقع اصلا هیچ حسی نداشتم. چرا که در تغییر تاریخ، فقط و فقط سپری شدن ایام را می دیدم.

اما این نوروز برای من بطور کلی فرق داشت. سال ۹۸ برای من متفاوت بود. چرا که قسمت مهمی از مسیر زندگی ام را در همین سال با موفقیت طی کردم و نتایجی که میخواستم را بدست آوردم، و البته چالش های بزرگی را هم پاس کردم و درس ها و تجربه های عمیقی هم فرا گرفتم. و امسال واقعا به اندازه یکسال کاری، عمیق تر ، آگاه تر و توانمند تر و عاشق تر شدم!

دغدغه مندی های ما تمام نمی شود. ما خو کرده ایم به نگران بودن و نگران ماندن. و هر بار که به آینده نظر می کنیم، بیش از آرزو و انتظار، خطر ها و ترس ها در جلوی چشممان ظاهر می شوند.

بخاطر همین هم آرزوی ویژه برای همه دوستانم داشتم. برای سال ۱۳۹۹ ،در کنار اینکه آرزو میکنم سال مهمی برای راه هایی باشد که قرار است شروع کنید و هدف هایی که قرار است انتخاب کنید، پایانی هم باشد بر هر آنچه که در سال پرحادثه ۹۸، و سال های قبل از آن ، بر زندگی ما ایرانیان سایه انداخته بود.

ما نسلی بودیم که شاهد کارنامه نه چندان مثبت نسل های پیش از خودمان هستیم. همه آنها برای زندگی و ساختن تلاش کردند و سختی های زیادی هم کشیدند. آن همه تلاش و سازندگی را نمی توان و نباید نادیده گرفت. لکن بزرگتر های ما از چیزی غافل بوده اند، یک غده سرطانی؛ که امروز آنقدر بزرگ شده است که هم گلوی خودشان و هم گلوی فرزندانشان را می فشارد. گریزی هم از آن نیست. برای هیچ کس.

لکن نسل من، ما یک مسئولیت دوگانه دارد. ما باید هم جبران کنیم ، هم افزون.

جبران کنیم آنچه که بزرگان ما فراموش کردنده بودند و افسارش را رها کردند. یا خود همراهی اش کردند و هرکسی به نوبه خود به تقویت آن کمک کرد. دردمندان و دغدغه مندان می دانند من چه می گویم.

و افزون کنیم ؛ روش ، دانش و تخصص هایی که امروز دیگر کارایی و لزوم آنها بر کسی پوشیده نیست. چیز هایی که ما می توانیم عملا در زندگی ها و کسب و کارهایمان -حتی اگر کوچک باشند- استفاده کنیم. معتقدم این بار فرهنگ خِرَد گرایی باید از کسب و کار ها در خون جامعه فرهنگی و سیاسی ما دمیده شود.

فرق ما با بزرگتر هایمان باید این باشد که برخلاف آنها اهل شکایت و غر زدن نباشیم، (چهره مردمان همیشه شاکی که خودهیچ کاری برای بهبود شرایطشان نمی کنند مرا آزار میدهد). چون باور داریم آنچه می کاریم را برداشت می کنیم. توقع هایمان را از دولت و حکومت طلب نمی کنیم. چرا که میدانیم اساس و روح سیستمی که برای من و شما بنیان گذاشته نشده، اگر هم برای ما چیزی داشته باشد، جز میوه های طلسم شده، چیز دیگری نخواهد بود. میوه هایی که طعم جذابی دارند اما ما را از ارزش آفرینی واقعی و از توانمند شدن یزاس بهبود شرایط، منحرف می کنند.

ما یک تفاوت خیلی بزرگتر و مهم تر هم با بزرگتر هایمان داریم: ما بر خلاف آنها مطمئنیم کسی که خود توان تغییر کردن ندارد، نمی تواند و نخواهد توانست چیزی را به معنای مثبت ، تغییر دهد!

ما بهبود و تغییر را از خودمان شروع کرده ایم و اعتقاد داریم فقط کسی که درد تغییر را بپذیرد و روی عقایدش و حتی داشته هایش پا بگذارد، میتواند روزی بهتر از امروز زندگی کند.

ما بر خلاف بزرگتر هایمان، از بار مسئولیت اجتماعی مان شانه خالی نکرده ایم. ما این بار را به دوش می کشیم و آینده را با رفتار خود می سازیم. ما میخواهیم با بیشتر و بهتر فهمیدن، شرافتمندانه تر و مسئولانه تر زندگی کردن، منصف تر بودن، و با فراموش کردن تعصب ها و ایدئولوژی های تنگ نظرانه، خون این کشور را تصفیه کنیم.
روزی که این سیستم معیوب و نابخردانه، با خود همراهی نداشته باشد، و نتواند از جهل و خودخواهی عامه تغذیه کند، آنروز از بین خواهد رفت. و آنروز نوروز واقعی ما خواهد بود.

سال ۹۸ ، یک پیام برای تبریک سال نو در اینستاگرام گذاشتم. امسال تصمیم گرفتم برای هر کسی که می شناسم یک پیام صوتی ویژه بفرستم. به امید روز های خوب برای فرزندانمان که می دانیم جز با سعی و تلاش خودمان به آن نخواهیم رسید.

درج دیدگاه